Ik was onderweg naar de toiletten toen ik haar zag lopen en ik probeerde haar te ontwijken, want ik was bang voor haar, maar ze had me al gezien en ze zei: “Hé, jij bent toch het vriendinnetje van Roy?”
En ik zei, verbijsterd: “Ja. En jij bent Joëline.”
Ze lachte en schudde mijn hand en ik benadrukte hoe leuk ik het vond om haar te ontmoeten na al die tijd – want dat vond ik ook echt, nu ze zo spontaan op me af was gelopen om kennis te maken en ze eigenlijk ontzettend leuk bleek te zijn.
Ze zei dat ze me zo’n mooi meisje vond en dat ik blij moest zijn met wie ik was en in een vlaag van verstandsverbijstering vertelde ik haar over mijn onzekerheid. Ze zei dat ik me absoluut geen zorgen hoefde te maken omdat Roy meer zoals haar kleine broertje was; ze zei dat ze het gaaf vond dat ik op de Universiteit zat en dat ze Utrecht geweldig vond en dat Roy haar foto’s van mij had laten zien omdat ze nieuwsgierig naar me was geweest en nogmaals dat ik me geen zorgen moest maken omdat ze er onlangs achter was gekomen dat ze eigenlijk überhaupt niet op mannen viel.
En toen begreep ik dat ze geen vijand, maar een bondgenoot was.
(toen ik naar huis liep zag ik Orion en herinnerde ik me dat ik een strijder ben.)
Als je bij me weg gaat, mag ik dan met je mee?
Het was een dag, een doodnormale dag die zijn pas trachtte te vinden. Hij was een jongen, een doodnormale jongen, behalve dan dat hij naar de wolken staarde; en toen hij me vroeg of ik met hem mee wilde, realiseerde ik me dat hij iedere dag weer vindt waar hij aanvankelijk naar op zoek is gegaan. Hij straalt zoals een vallende ster dat doet en hij zei: “Neem mijn hand en leef zolang je dat nog kunt. Zie je dan niet dat al je dromen binnen handbereik liggen?”
Als hij sprak, gebruikte hij doodnormale woorden. Ze deden echter geenszins zo aan; ik voelde me zoals ik me nog nooit eerder had gevoeld – alsof zijn woorden magische krachten bezaten. Als ik mijn ogen naar hem opsloeg hield zijn blik de mijne altijd even vast en dan bedacht ik me weer dat hij heen vreemde was; ik leek hem al jaren te kennen.
En hij zei: “Neem mijn hand en leef zolang je dat nog kunt. Zie je dan niet dat al je dromen binnen handbereik liggen?”
Het was een droom, een doodnormale droom, was het eerste wat ik dacht toen ik in bed ontwaakte. En die jongen, die doodnormale jongen – was dat dan allemaal mijn verbeelding geweest? Heeft hij dan niet gevraagd of ik met hem mee wilde gaan? – het leek allemaal zo echt.
Maar toen ik opkeek, zag ik hem bij de deur staan, met een belofte in zijn open gespreide armen en hij zei: “Neem mijn hand en leef zolang je dat nog kunt. Als we nu op pad gaan zullen we dit land verdelen en veroveren.”
© Vanessa Carlton
Samen zes frikandellen wegwerken en keihard met Nickelback meezingen tijdens het koken vond ik toch wel het toppunt van vriendschap.
Ik kan niet wachten tot Berlijn.
Snertsymbolist m/v –en persoon die overvloedig gebruikt probeert te maken van suggestief taalgebruik maar daar het grootste gedeelte van de tijd jammerlijk in faalt
Uit: Natascha Balis en Mara Kraaijenbrink, Het Academisch Scheldwoordenboek der Letteren.
Stiekem ben ik bang voor vrijdag, omdat ik niet weet wat mijn vrienden van jou denken en jouw vrienden van mij. Ik ben bang dat jij de avond doorbrengt aan de ene kant en ik aan de andere en dat we elkaar slechts af en toe een steelse blik toewerpen om te bevestigen dat we heus nog van elkaar houden.
En dat je zelfs dat op een gegeven moment niet meer doet omdat het feest belangrijker is dan de liefde. In jouw ogen.
O môr henion i dhu:
Ely siriar, êl síla
Ai! Aníron Undómiel
Tiro! El eria e môr
I ‘lir en êl luitha ‘uren
Ai! Aníron.
From darkness I understand the night:
dreams flow, a star shines
Ah! I desire Evenstar
Look! A star rises out of the darkness
The song of the star enchants my heart
Ah! I desire…
© Lord of the Rings
Blijdorp deed zijn naam eer aan en ik was een lappenpop in jouw handen.
M: “Wat een mooi wéér.”
W: “Én een mooie wereld!”
Soms weet ik niet waarnaar ik meer verlang; vroeger of vandaag
of de rest van mijn leven.
